Poppo Meijer

Van overleven naar lichter leven naar zijn

Heel lang was ik iemand die vooral bezig was met presteren. Ik wilde het goed doen, beter doen, indruk maken. Niet omdat ik wist wat ik zelf belangrijk vond, maar omdat ik dacht te weten wat anderen van mij verwachtten. Ik leefde op basis van aannames: dat ik pas waardevol was als ik voldeed aan een bepaald beeld, als ik bevestiging kreeg van buitenaf.

Die erkenning zocht ik overal — in werk, in relaties, maar ook in sport. Hardlopen, wedstrijdroeien, wielrennen: ik ging tot het uiterste. Elke training, elke wedstrijd was een kans om te bewijzen dat ik sterk was, gedisciplineerd, succesvol. En ja, ik haalde resultaten. Maar de voldoening was vluchtig. Want diep vanbinnen bleef dat knagende gevoel: ben ik wel goed genoeg?

Ik was streng voor mezelf, altijd op zoek naar het volgende bewijs dat ik ertoe deed. Misschien herken jij dat ook wel — dat gevoel dat je moet voldoen, dat je pas mag ontspannen als alles klopt. Dat je jezelf voorbijloopt in de hoop gezien te worden.

Het inzicht dat echte erkenning van binnenuit komt, is niet van de ene op de andere dag gekomen. Het begon langzaam, na een kantelpunt in 2010. Ik raakte overspannen. Mijn lichaam trok aan de noodrem, ik kon niet meer. En precies in die periode liep ik de marathon van Amsterdam.

Ik weet het nog goed: ik rende over de Zuidas, langs kantoorgebouwen waar ik jarenlang dagelijks moest presteren. Mijn benen deden pijn, mijn ademhaling was zwaar, maar het was alsof ik ineens helder zag. Daar, midden in de uitputting, voelde ik het: ik kan dit niet meer. Niet het rennen — dat ging nog wel — maar het leven dat ik leidde. Het leven van altijd maar doorgaan, altijd maar sterker, sneller, beter.

Terwijl ik langs die glanzende gevels liep, voelde ik een diepe stilte in mij opkomen. En toen wist ik het. Morgen ga ik niet meer naar kantoor. Geen overleg, geen targets, geen imago meer hooghouden. Ik meldde me ziek. Niet omdat ik zwak was, maar omdat ik eindelijk begon te luisteren naar wat mijn lichaam en ziel al zo lang probeerden te zeggen: het is genoeg geweest.

Dat moment markeerde het begin van een diepgaand persoonlijk ontwikkeltraject. Ik volgde de driejarige opleiding bij het ITIP, waar ik me bewust werd van hoe ik tot dan toe vooral aan het overleven was. Ik had beperkende overtuigingen opgebouwd – zoals het gevoel niet goed genoeg te zijn, er niet bij te horen – en ik ontdekte dat ik me grotendeels had afgesloten van mijn gevoel. Ik voelde niet veel meer, simpelweg om maar niet in negatieve zin geraakt te worden (maar daarmee ook niet meer positief geraakt kunnen worden).

Tijdens de ITIP-opleiding begon ik langzaamaan weer te voelen. Ik leerde mezelf beter kennen, liet oude patronen los en vond de moed om werkelijk aanwezig te zijn in mijn leven. Na het afronden van de opleiding voelde ik me levend, verbonden en geraakt – in contact met mezelf en mijn omgeving. Het was alsof ik voor het eerst écht begon te leven.

Mijn ontwikkeling stopte daar niet. In de jaren die volgden zette die beweging zich door, op een manier die ik niet had kunnen voorspellen. Ik begon andere keuzes te maken — keuzes die beter pasten bij wie ik werkelijk ben. Ik trok andere mensen aan, mensen met wie ik me echt kon verbinden. Ik kreeg een nieuwe relatie, waarin ik me gezien en gevoeld wist, zonder maskers of moeten.

Ook ontdekte ik Biodanza — een vorm van dans waarbij het niet gaat om techniek of prestatie, maar om contact maken met jezelf en met anderen. Door te bewegen op muziek, zonder vaste choreografie, leerde ik mijn lichaam beter voelen en volgen. Het gaf me plezier, ontspanning en een nieuwe manier van verbinden. Biodanza hielp me om uit mijn hoofd te komen en meer in het moment te zijn — niet als doel op zich, maar als een natuurlijke manier van leven. Het was alsof ik laag voor laag verder mocht afpellen, steeds dichter bij mijn kern. Die periode was geen grote sprong, maar een gestage verschuiving: van denken naar voelen, van aanpassen naar afstemmen, van overleven naar leven.

Ook op werkgebied maakte ik een radicale keuze: ik stapte uit de commerciële sector en koos bewust voor een baan met maatschappelijk belang. Niet langer bijdragen aan targets en winstmaximalisatie, maar aan iets dat ertoe doet — iets dat raakt en verbindt.

In deze periode groeide het verlangen om nog dieper te gaan. Ik wilde nog meer leren over voelen, over het lichaam als ingang tot bewustzijn. In 2023 ben ik daarom gestart met de Rebalancing-opleiding. Daar vond ik een thuiskomen in het werken met aanraking, ademhaling en lichaamsbewustzijn. Het voelde als een natuurlijke vervolgstap in mijn reis – én als een manier om anderen te begeleiden op hun eigen pad van bewustwording.

In mijn praktijk Wat Anders – Rebalancing bied ik een veilige ruimte waarin je mag vertragen, voelen en ontdekken. Cliënten omschrijven mij als rustig, invoelend, respectvol en integer. Ik werk met aandacht, zachtheid en respect voor jouw unieke proces. Geen oordeel, geen haast – alleen aanwezigheid en aandacht. Ik combineer mijn kennis van het lichaam met intuïtieve afstemming. Ik werk met aanraking, ademhaling, beweging en gesprek om je te ondersteunen in het loslaten van spanning, het doorvoelen van emoties en het hervinden van balans.

Wat anders betekent voor mij: ruimte maken voor een andere manier van zijn, of eigenlijk gewoon zijn. Een manier waarin je niet hoeft te vechten of te presteren, maar mag zakken in wie je werkelijk bent. Want ik geloof dat ieder mens de weg naar binnen kan vinden – naar meer vrijheid, rust en verbinding.

Van overleven naar lichter leven, naar thuiskomen naar zijn. Dat is de beweging die ik zelf heb gemaakt en nog aan het maken ben – en die ik anderen graag help maken.

En ja, je kunt je ook afvragen: Wat anders? Zoals in: what else? Nou… misschien gewoon dit. Even niks moeten, even thuiskomen bij jezelf. Geen haast, geen gedoe — alleen ruimte om te zijn. Wat anders zou je nodig hebben? Je bent van harte welkom.